GÖK KAPILARINI AÇAN
DUÂ
--- CEBRÂÎL (‘ALEYHİ’S-SELÂM) VE MÎKÂÎL (‘ALEYHİ’S-SELÂM)
İLE HZ. İBRÂHÎM (‘ALEYHİ’S-SELÂM)’İN GÖRÜŞMESİ ---
سُبُّوحٌ قُدُوسٌ رَبُّنَا وَ رَبُّ الْمَلَآئِكَةِ وَ الرُّوحْ
﷽
" تَحَصَّنْتُ
بِذِي الْمَلَكِ وَالْمَلكُوتِ، وَاعْتَصَمْتُ بِذِي الْعِزَّةِ وَالْعَظَمَةِ
وَالْكِبْرِيَآءِ وَالْجَبَرُوتِ، وَتَوَكَّلتُ عَلَى الْحَيِّ الَّذ۪ي لَا
يَنَامُ وَ لَا يَمُوتْ، سُبُّوحٌ قُدُوسٌ رَبُّنَا وَ رَبُّ الْمَلَآئِكَةِ وَ
الرُّوحْ، وَ اللّٰهُ رَبّ۪ي لَا شَر۪يكَ لَهُ ..."
GÖK KAPILARINI AÇAN
DUÂ
CEBRÂÎL (‘ALEYHİ’S-SELÂM) VE
MÎKÂÎL (‘ALEYHİ’S-SELÂM) İLE HZ. İBRÂHÎM (‘ALEYHİ’S-SELÂM)’İN
GÖRÜŞMESİ
“Tehassan-tü bi
zi’l-Meleki ve’l-Melekût, ve'tesam-tü bi zi’l-‘Izzet-i ve’l-‘Azamet-i
ve’l-Kibriyâ-i ve’l-Ceberût ve Tevekkel-tü ‘ale’l-Hayyi’l-lezî lâ yenâm-ü ve lâ yemût. Sübbûh’un Guddûs’ün Rabb’ünâ ve
Rabbü’l-Melâike-ti ve’r-Rûh. Vallâh-ü Rabb’î lâ şerikeleh.”
"Mülkün ve Melekût’un sâhibi olan Allâh'ım, büyüksün kibriyâ ve
ceberût âleminin de sâhibisin. Sen izzet ve azamet sâhibisin. Sana sığındım ve
Sana tutundum! Sana Sımsıkı sarıldım. Sen; Hayy (diri ve canlı
olan) ’sın. Sen devâmlı dirilik üzerinesin. Uyumaz, uyuklamaz ve
ölmezsin. Sana tevekkül ettim.
Seni tesbîh, takdîs ve
tenzîh ederim. Sen bizim Rabb'imizsin, Melekler ve Rûh’un
da Rabb'isin. Sen bir olan Allâh'sın ve Senin
ortağın yoktur.”
"Münezzehsin,
Mukaddessin, meleklerin ve Rûh'un Rabbisin."
(Ebû Dâvûd, II,
28-35).
CEBRÂÎL
(‘ALEYHİ’S-SELÂM)'IN OKUDUĞU ZİKRİN BEREKETİ
Bir rivâyete göre İbrâhîm -aleyhisselâm-’ın 12.000 hayvandan oluşan
sürüleri vardı. Bu sürüleri koruyan pek çok da muhâfız köpeği vardı. Dünyâya
râm olanları tahkîr için köpeklerin boyunlarına altından tasma taktırırdı.
Cebrâîl -aleyhisselâm-, insan kılığında geldi: “–Bu sürüler kimin?” diye
sordu.
İbrâhîm -aleyhisselâm-: “–Rabbimin. Ben de emânetçisiyim!” dedi.
Cebrâîl -aleyhisselâm-: “–Bana satar mısın?” dedi.
İbrâhîm -aleyhisselâm-: “–Rabbimi bir kere zikret üçte birini, üç kere
zikret; tamamını vereyim!
Cebrâîl -aleyhisselâm-: "Sübbûhun, Kuddûs’ün, Rabbü’l melâiketihî ve’r-Rûh."
dedi.
İbrâhîm -aleyhisselâm-: “–Al, hepsi senin, al, götür!” dedi.
Cebrâîl -aleyhisselâm-: “–Ben meleğim, alamam!” dedi.
Bunun üzerine İbrâhîm -aleyhi’s-selâm-: “–Sen meleksen, ben de “Halîl”im.
Verdiğimi geri alamam!” dedi.
Nihâyet İbrâhîm – ‘aleyhi’s-selâm- sürüleri sattı. Geniş bir arâzî aldı.
Onu Müslümanların istifâdesi için vakfetti. Böylece vakıf, İbrâhîm -aleyhi’s-selâm-
ile başlamış oldu.
Allâh’ın Halîl’i olan İbrâhîm -aleyhisselâm-, Allâh için bütün servetini
bir anda fedâ ederek malından da imtihan vermiş, “gerçek dost” (Halîl) olduğunu
ispat etmişti. İbrâhîm -aleyhisselâm-’ın bu husûsiyeti âyet-i kerîmede şöyle
beyân edilmiştir:
﷽
﴿ وَاِذِ ابْتَلٰى اِبْرٰهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ
فَاَتَمَّهُنَّ قَالَ اِنّىِ جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ اِمَامًا قَالَ وَمِنْ ذُرِّيَّتىِ
قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِى الظَّالِميِنَ.﴾
“Vaktiyle rabbi İbrâhîm’i bazı sözlerle sınayıp da İbrâhîm onları eksiksiz yerine getirince, “Ben seni insanlara önder yapacağım” buyurmuştu. İbrâhîm, “soyumdan da” deyince rabbi, “Vaadim zalimleri kapsamaz” buyurdu.” (el-Bakara, 2/124)
Kaynak: Osman Nuri Topbaş, Nebiler Silsilesi 1, Erkam Yayınları
Meleklerin göğe yükselişini tasvîr eder şekilde yazılmıştır. Bu şekilde yazılmasının da bir sebebi vardır. Hz. Peygamber (sallâllâh-ü ‘aleyh-i ve sellem) burada olduğu gibi Allâh-ü Te’âlâ-yı öven ibâreleri sahâbelerden duyduğunda şunları söylemiştir. “Bu kelimelere şaşırdım. Çünkü gök kapıları bu kelimelere karşı açıldı.” dediği rivâyet edilmiştir.
Câmi-i Kebîr’in batı duvarına asılan büyük levha diğerlerinden farklı özelliktedir. Buradaki yazıda Hz. İbrâhîm (‘aleyhi’s-selâm) ile büyük melekler Cebrâîl (‘aleyhi’s-selâm) ve Mîkâîl (‘aleyhi’s-selâm) arasında geçen bir konuşma yazılıdır. " Hz. İbrâhîm (‘aleyhi’s-selâm) büyük peygamberlerdendir."
Cenâb-ı Hakk, kendisine "Halil’im (Dostum)" diye hitâb etmiştir. Bunu duyan melekler "Halil’im" hitâbının neden dendiğini merâk ederler. Cenâb-ı Hakk (c.c.): "İki elçi gidin görün!" deyince iki büyük melek Cebrâîl (‘aleyhi’s-selâm) ve Mîkâîl (‘aleyhi’s-selâm) Hz. İbrâhîm (‘aleyhi’s-selâm)’in malıyla meşgûl olduğu bir anda, âniden karşısında insan sûretinde belirirler. Hz. İbrâhîm (‘aleyhi’s-selâm) onları görünce korkar ve: --- "Sizden Mülkün ve Melekler âleminin sâhibi olan Allah’a (c.c) sığınırım “der. Karşılık olarak Cebrâîl (‘aleyhi’s-selâm): --- "Sübbûhun Kuddûs’ün Rabb’ünâ ve Rabbü’l-Melâiketi ve’r-Rûh, Vallâh-ü Rabb’î lâ şerikeleh" deyince, bu Hz. İbrâhîm (‘aleyhi’s-selâm)’in çok hoşuna gider. Zengin bir peygamber olan Hz. İbrâhîm (‘aleyhi’s-selâm):
--- "Malımın hepsini size veriyim bana
bunu öğretin, ezberletin." der. ş.g.
.jpg)
%20VE%20M%C3%8EK%C3%82%C3%8EL%20(%E2%80%98ALEYH%C4%B0%E2%80%99S-SEL%C3%82M)%20%C4%B0LE%20HZ.jpg)
